Berat; kurtuluş, temize çıkma, yüklerden arınma demektir. İnsan için ise en çok “yeniden başlama” ihtiyacını hatırlatan kelimelerden biridir. Berat Kandili, takvimde işaretli bir geceden öte; insanın kendi iç muhasebesine çağrıldığı, vicdanıyla baş başa bırakıldığı müstesna bir duraktır.
Günlük hayatın gürültüsü içinde çoğu zaman durup kendimize bakmayı ihmal ediyoruz. Hızla tüketiyor, hızlı yargılıyor, aceleyle kırıyoruz. Oysa kalp, bu hıza dayanamaz. Berat gecesi tam da bu noktada kapımızı çalar: “Bir dur,” der, “yüklerini fark et.”
Bu yükler sadece günahlar değildir. Kırdığımız kalpler, ertelenmiş özürler, söylenmeyen güzel sözler, görmezden gelinen mazlumlar da birer yüktür. İnsan bazen başkasına değil, en çok kendine haksızlık eder. Kendini ihmal eder, ruhunu yorar. Berat, işte bu ihmalin farkına varma gecesidir.
Berat Kandili aynı zamanda affetmenin iki yönlü bir çağrısıdır. Hem affedilmeyi dilemek hem affetmeyi öğrenmek… Çünkü affetmeyen bir kalp, hafifleyemez. Yükünü yere bırakamayan yolcu, uzun yola devam edemez. Bu gece, kalbimizde yıllardır taşıdığımız ağırlıkları Rabbimizin rahmetine teslim edebilme cesaretini bulma gecesidir.
Toplumsal olarak da Berat’a ihtiyacımız var. Kutuplaşmanın, öfkenin, tahammülsüzlüğün arttığı bir çağda; birbirini dinlemeye, anlamaya ve merhamete her zamankinden fazla muhtacız. Berat Kandili, sadece bireysel kurtuluşun değil, toplumsal onarılmanın da kapısını aralar. Çünkü temizlenen her kalp, yaşadığı topluma da iyilik taşır.
Bu gece, uzun dualardan önce kısa ama samimi bir niyet yeterlidir: Daha adil olmak, daha merhametli olmak, daha dürüst olmak… Kendimizden başlayarak dünyayı biraz olsun iyileştirme niyeti.
Belki her şey bir gecede değişmez. Ama her değişim bir geceyle başlar. Berat Kandili, o başlangıcın adıdır.
Rabbim, bu geceyi yüklerimizden arındığımız, kalplerimizi hafiflettiğimiz ve yeni bir sayfayı cesaretle açabildiğimiz bir berat gecesi eylesin.
