Tarih mi tekerrür ediyor, kem talih mi?

Bugün sosyal medyada, yani Facebook’ta, X’te (Twitter’da), Linkedln’da, WhatsApp’ta, Instagram’da  aynen şunları yazdım. 
“Tarih tekerrür ediyor. 
1980'lerde bir siyasi parti liderinin prensleri, prensesleri vardı. Zekiydiler, iyi okullarda okumuşlardı ve tepeden paraşütle zirve makamlara oturtulmuşlardı. Hepsi için söyleyemem. Ama onların birçoğu malı götürdüler. Yani çalıp çırptılar. 
Şimdilerde de ortalıkta yine prensler, prensesler var. Zekiler, iyi okullarda okumuşlar ve tepeden paraşütle zirve makamlara oturtulmuşlar. Hepsi için söyleyemem. Ama bunların birçoğu da malı götürdüler. Yani çalıp çırptılar. 
Tarih tekerrür ediyor. Kem talih. Maalesef.”

Tarih mi tekerrür ediyor, kem talih mi? Bilmiyorum. Nasıl bir talihimiz varmış.

Yüce Rabbim (cc) bu talihimizi artık çevirsin ve bize hayırlı ve Nurlu yöneticiler nasip eylesin. Vallahi, billahi bıktık ve sıdkımız sıyrıldı.

Şairin seslendiği gibi sesleniyorum:
“Vallahi sıtkımı sıyırdım senden,
Tiksintimi naz belleme mebus beğ.
Yoksulluktan yanan kara bağrımı,
Isınacak köz belleme mebus beğ.”

Şairimiz Üstadımız Abdurrahim Karakoç böyle seslenmiş, yıllar önce. Kendisi Hemşehrimiz olur. Allah razı olsun.

O günden bu güne hiçbir şey değişmedi. Hatta daha da kötüye gitti. Her şey menfaat oldu. Ne hatır kaldı, ne dostluk. Para tek geçer şey oldu. Para tek değerli şey oldu. Başka şeyler artık gündemde değil. “Para, para, para” diye ortalığı inletiyor bazıları. Ne liyakat, ne ehliyet, ne tecrübe artık (maalesef) önemli değil. “Her şey para, para, para oldu.”

O bazıları ki, “para, para, para diye bas bas bağıran o bazıları ki” kimi iktidarda, kimi muhalefette, kimi yerel yönetimlerde, kimi genel yönetimde.

“Tarih mi tekrar ediyor, kem talih mi” diye bu yazı boyunca sorarken yine bir Şairimizin sözlerine yer vereceğim.
“Geçmişten adam hisse kaparmış... Ne masal şey!
Beş bin senelik kıssa, yarım hisse mi verdi?
«Tarihi, «tekerrür» diye tarif ediyorlar;
Hiç ibret alınsaydı, tekerrür mü ederdi?”

Bu sözler de İstiklal Marşımızın Şairi Üstadımız Mehmet Akif Ersoy’a aittir. O da yıllar önce böyle seslenmiş. Allah (cc) cümlesinden razı olsun.

Birkaç mısra da benden olsun bu meyanda.
“Hepsi de cin gibiydiler, suret-i Hak’tan göründüler.
Dıştan baksan, dindar, hatta en takva bir hale büründüler. 
Keyiflerince yediler, içtiler, berbat edip gittiler.
Ondan sonra elbette pişman olup da süründüler.”

Gerçekten üzülürüm. Niye mi üzülürüm? Bundan seneler sonra bir kişi de benim şu mısralarımı gündeme getirip de yine böyle hüzünlü bir köşe yazısı yazıp da “tarihîn tekerrür ettiğinden yakınırsa, gerçekten üzülürüm.”

Maalesef, her daim hangi dönem olursa olsun, iktidara kim gelirse gelsin. Şu durum geçerli oluyor.

“Hırslılar, gözü açıklar, paragözler, çakallar, uyanıklar, hoplayıp zıplayıp makam-mevki kapıyorlar. Garibanlar, vatanseverler, menfaatperest olmayan, pala-pula önem vermeyen idealist insanlar bir kenar itilip öylece kalıyor. Meydan alçaklara, meydan hırsızlara kalıyor.”

Bu tespit her daim böyledir, demokrasilerde. Belki de suç demokrasi denilen illette? Belki de suç demokraside değil, demokrasiyi kafalarına göre dizayn edenlerde.

Suç kimdedir? Bilmiyorum. Benim demokrasiye bakışım aşağıdaki şiirimdeki gibidir.

DEMOKRASİ
Haydi düşünelim, ince, ince. 
Bu yönetim şekli, zengince.
Sağmaya başlarlar seçilince. 
Demokrasi, sağmal bir inek.

Seçilenler işin sefasında. 
Kibir, saltanat havasında.
"Kula kulluktur" esasında. 
Demokrasi, sinsi bir düzenek.

Kimi yatar derin uykuya. 
Kimi uyanık, çıkar uzaya. 
Kimi de zavallı, kalır yaya.
Demokrasi, kimler için binek?

Doğru dürüstsen uyan olmaz.
Fakirsen, garipsen sayan olmaz. 
Bağırsan, çağırsan duyan olmaz. 
Demokrasi, vızıldayan sinek.

Borsa, faiz, döviz, bir soygun. 
Yapılır daha nice nice vurgun. 
Ne akla, ne de töreye uygun.
Demokrasi, değil bir gelenek.

Dinleyin Kur'an var, kelam var.
Peygamber ve Ashab-ı Kiram var.
Tüm Dünya'ya huzur, İslam var, 
Demokrasi, değil tek seçenek.
Demokrasi, olamaz seçenek.

Vesselam.