Ben Senin Aşkına Mahkûmum

Yıllar oldu esir düşeli Bilmezsin Ağrıyan yanım hatırlatır cismini Unutamadığım ismini Şimdi ben küçücük penceremden Görüyorum gökyüzünü Sen tel örgülerin dışındasın Görmeyesin Günyüzü Hava karanlık ve puslu Gönlüm, Ah gönlüm sevmeyi unuttu Bir zamanlar ışığına tutulmuştu Çünkü sen Ay’dın Ay gibi doğardın haneme Ve parlardın esaretin içine Umudumdun huzurumdun hücremde Tutunduğum dalım, kolum kanadım